WILDPLAKKEN

WILDPLAKKEN

Blog

Op deze pagina's vind je nieuws over fotograaf Bert Danckaert. Hier worden zijn fotografieteksten, o.m. geschreven voor <H>ART (www.kunsthart.org) gepubliceerd.
Daarnaast word je geïnformeerd over tentoonstellingen, publicaties en fenomenale randverschijnselen uit de wondere wereld van de fotografie.

Lees hier de teksten verschenen in De Tijd tussen 1999 en 2005

Lees hier de teksten verschenen in <H>ART tussen 2006 en 2010

Guido Guidi

FototekstenGeplaatst door Bert Danckaert vr, januari 13, 2017 14:59:12

Trage tijd en schijnbare rust

Van de Italiaanse fotograaf Guido Guidi (Cesena, 1941) loopt nog tot 11 december een bijzondere expo in Fondation A. Op kleine formaten bespeelt Guidi bedrieglijk eenvoudige thema’s. We zien gebouwen, alledaagse situaties, portretten. Hier en daar ook een sequentie van twee of meerdere beelden die een verloop in de tijd suggereren. Het is de dwingende bescheidenheid die dit werk zo treffend - en vandaag zo zeldzaam – maakt.

Geen spektakel in het werk van Guidi. Geen vaste recepten ook of formele prescripties. Zijn foto’s ademen de schijnbare rust uit van een klein Italiaans stadje, zoals Cesena waar de fotograaf geboren werd. We zien de gebouwen, de bewoners, de zon die schaduwen tekent in het landschap. Er is geen narratief, zelfs haast geen suggestie. Guidi maakt foto’s om de alledaagse realiteit op te lossen, te vatten in de foto ervan. Het grootste verschil tussen het ‘echte’ leven en de foto is dat de foto onbeweeglijk is. ‘Bevroren tijd’ zoals de Amerikaanse fotograaf Stephen Shore het ooit beschreef. Foto’s maken ons pijnlijk duidelijk dat de tijd nooit stilstaat, dat de zon steeds verder schuift, de sporen van autobanden in de sneeuw snel zullen smelten en de blik van onze naasten nooit meer dezelfde zal zijn.

Guidi werd in 1941 in Cesena geboren en studeerde architectuur en industriële vormgeving in Venetië. Een grootoom leerde hem de camera kennen en tijdens zijn opleiding in Venetië ontdekte hij ten volle de mogelijkheden van de fotografie. Guidi zou één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de hedendaagse Italiaanse fotografie worden. Hij stelde onder meer tentoon op de biënnale van Venetië, het fotomuseum van Winterthur, het Guggenheim in New York of het Centre Pompidou in Parijs. Die staat van dienst is eigenlijk verwonderlijk omdat Guidi’s werk zo ingetogen en stil is. Het werk van Guido Guidi is traditioneel en beïnvloed door klassieke fotografen zoals Paul Strand, Eugène Atget of Walker Evans maar net zo goed door de geschiedenis van de schilderkunst of de architectuur. Het is precies dat trage respect en de overtuiging voor de eenvoud die dit werk zo treffend oprecht maakt. De foto’s van Guidi lijken geen andere ambitie te hebben dan telkens weer een oplossing te vinden om de wereld te vatten op het matglas van het zwarte doosje dat de camera is.

De foto’s op de expo bestrijken een periode vanaf de vroege jaren zeventig tot vandaag. Vanaf de jaren tachtig begon Guidi ook in kleur te werken. De 21 vintage c-prints uit deze periode hebben door hun subtiele verkleuring een extra melancholische dimensie. Heel wat foto’s werden op het vierkante 6x6 formaat gemaakt. Ook bijzonder mooi zijn de foto’s die gemaakt werden met een 8x10” technische camera. Naast alle Pinterest-, Facebook- of Instagramgeweld is de ‘slow photography’ van Guido Guidi een zegen en terugkeer naar diepgang en verstilling. Fotografie heeft (laten we hopen) haar vulgairste hoogtepunt bereikt, in kwalitatieve persfotografie wordt haast niet meer geïnvesteerd en de stroom aan digitale data is zo’n eindeloze willekeur geworden dat de historici van de toekomst er ongetwijfeld in verstrikt zullen geraken.

Eén van de meest recente beelden op de tentoonstelling, ‘Cesena, 2016’, toont een tafel met een plastic blauw geruit tafellaken, een ‘toile cirée’ in de volksmond. Op de tafel staan her en der de restanten van een dagelijkse ontmoeting: een karaf water, keukenrol, een onderzetter van kurk, een bord, een kopje, een glas voor een kind met stripfiguur... Iedereen lijkt vertrokken te zijn, er zit niemand meer aan de tafel. Aan één kant van de tafel is het tafelkleed afgesleten. Het blauw-geruite opdruksel is half verdwenen en verraadt wie het vaakst aan die kant van de tafel heeft gezeten. Opnieuw een poëtisch spoor dat het trage verloop van de tijd suggereert, vastgehouden door het licht dat zich vastbeet op de film van de fotograaf.

Bert DANCKAERT

‘Col Tempo’ van Guido Guidi tot 11 december 2016 in Fandation A Stichting, Van Volxemlaan 304, 1190 Brussel (nabij Wiels). Open do-zo van 13 tot 18u (en op afspraak). 4/2 euro.


Guido Guidi, Cesena 2016



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.