WILDPLAKKEN

WILDPLAKKEN

Blog

Op deze pagina's vind je nieuws over fotograaf Bert Danckaert. Hier worden zijn fotografieteksten, o.m. geschreven voor <H>ART (www.kunsthart.org) gepubliceerd.
Daarnaast word je geïnformeerd over tentoonstellingen, publicaties en fenomenale randverschijnselen uit de wondere wereld van de fotografie.

Lees hier de teksten verschenen in De Tijd tussen 1999 en 2005

Lees hier de teksten verschenen in <H>ART tussen 2006 en 2010

Alec Soth

FototekstenGeplaatst door Bert Danckaert za, april 15, 2017 14:59:06

De gaten in het narratief

Alec Soth behoort tot de meest gevierde fotografen van het moment. Sedert zijn debuut ‘Sleeping by the Mississipi’ (2004) realiseerde hij nog drie andere grote projecten. Alle vier worden ze gepresenteerd in FOMU dat andermaal uitpakt met kwalitatief werk dat een breed en trouw publiek aanspreekt.

De tentoonstelling ‘Gathered Leaves’ in Fomu werd overgenomen van de Media Space in Londen en werd samengesteld door Kate Bush, curator van het ondertussen ter ziele gegane fotografiecentrum.

Alec Soth werd in 1969 geboren in Minneapolis, Minnesota waar hij woont en werkt. In de vroege jaren 2000 begon hij aan de fotoserie ‘Sleeping by the Mississippi’ waarmee hij internationaal doorbrak. De Amerikaanse ‘Midwest’ staat centraal in deze documentaire serie waarin landschappen en portretten mekaar afwisselen. Vaak verwijzen deze beelden naar diepgewortelde religie of het cultureel-historische erfgoed van de regio. Steidl publiceerde het werk in 2004 en in het zelfde jaar werd Soth ‘nominee’ van Magnum Photos om in 2008 ‘full member’ te worden.

Mentale ruimte

Soth werkt liefst aan langdurige documentaire projecten waarin hij het spanningsveld tussen narratief en poëzie opzoekt. Het grote verschil tussen film en fotografie is voor Soth dat film een sterk narratief potentieel heeft terwijl fotografie, door haar gefragmenteerd karakter, veel ruimte laat ‘tussen’ de beelden waarin de toeschouwer de vrijheid krijgt die mentale ruimte op te vullen met eigen associaties. ‘Sleeping by the Mississipi’ is voor de fotograaf veeleer een interne reis is dan een documentaire roadtrip. In het voetspoor van voorgangers zoals Robert Frank, Stephen Shore of Joel Sternfeld begrijpt Soth heel goed dat het technische apparaat (wat de camera uiteindelijk is) de wonderbaarlijke eigenschap bezit om ook introspectief te werken; om via het haarscherpe venster van zijn 8 x 10” camera op emoties, herinneringen en subjectieve verbanden in te spelen. Naast de relatief kleine prints worden een aantal boekontwerpen en publicaties van het werk gepresenteerd die aantonen dat Soth in die periode zijn werk vooral in de sequentie van de boekvorm zag.

Romantiek

Veel grotere formaten komen er vanaf de vergelijkbare serie ‘Niagara’ (2006). Opnieuw gebruikt hij het water en de rivier als metafoor en bindmiddel om portretten en landschappen te combineren. De Niagara watervallen hebben een enorme romantische aantrekkingskracht. Mensen komen er om te huwen of om zich van het leven te beroven. Het natuurgeweld dwingt tot existentiële zelfreflectie. De foto’s worden afgewisseld met treffende liefdes- en afscheidsbrieven van geliefden, fotografisch gereproduceerd op groot formaat of in originele vorm getoond in een vitrinekast. Naakte koppels, kitscherige watervalfoto’s of formele interpretaties van motels worden met een schijnbaar vanzelfsprekende -maar grandioze- technische beheersing subtiel in beeld gebracht. Telkens weer verbindt Soth het sublieme met het alledaagse. Alec Soth verwijst steeds naar het ‘hier’ van de fotograaf en het ‘daar’ van zijn onderwerp en vooral de ruimte die beiden verbindt. Hij zegt hierover: “The subject is in their space and I’m in mine. It’s remarkable how little a photographic portrait reveals about the subject. You see their eyelashes but you don’t know their dreams. You see the trees but you don’t know their world. When I take a picture of a person, I’m not so much capturing that person as much as I am the space between us.”

Afzondering

De derde serie op de tentoonstelling is de meest complexe. ‘Broken Manual’ (2010) neemt escapisme als onderwerp. De vlucht uit de samenleving is dit keer het documentaire thema. We zien zonderlinge figuren die zich terugtrokken in de natuur, ze overleven in zelfgekozen afzondering. In dit werk keert Alec Soth zich tegelijk ook af van de ingrediënten van zijn eerdere successen: kleur en zwartwit wordt afgewisseld, zware uitvergrotingen van kleine stukjes uit de grote negatieven leiden tot onscherpe details. Dat combineert hij met zijn meer klassieke portretten en landschappen. Soth duwt het narratief hier nog verder naar de achtergrond. Deze fotografie hééft geen narratief maar suggereert er één en dat biedt ruimte aan de toeschouwer. Net zoals een documentaire stijl hanteren iets anders is dan documentair werk maken - zoals Walker Evans het zo treffend stelde.

Voor de laatste serie, ‘Songbook’ (2014) focust Soth weer op de Amerikaanse cultuur in de traditie van Robert Franks ‘The Americans’ of Walker Evans’ ‘American Photographs’. De grote, vaak geflitste zwart-witfoto’s zijn een sarcastische ode aan de hoogdagen van de Verenigde Staten, de tijd van het McCarthyisme en de koude oorlog. Een verwijzing ook naar de foto’s van Weegee die met zijn flits de Amerikaanse samenleving en haar geweld transformeerde tot een film noir. Songbook verwijst ook naar de muziek van Cole Porter of Irving Berlin en de bevestiging van de (blanke) Amerikaanse identiteit. Misschien wel de periode waarop Donald Trump zinspeelt met zijn ‘Make America Great Again’.

Bert DANCKAERT

‘Gathered Leaves’ van Alec Soth tot 4 juni 2017 in FOMU, Waalsekaai 47, 2000 Antwerpen. Open di-zo van 10 tot 18u. Tickets 8/6/3 euro.



  • Reacties(0)

Fill in only if you are not real





De volgende XHTML tags zijn toegestaan: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles en Javascript zijn niet toegestaan.